(رَ حا) [ ع. ] (اِ.) آسیا.

(رَ) [ ع. ] (ص.) فراخ، گشاده. رحیق (رَ) [ ع. ]
۱- (ص.) خالص.
۲- (اِ.) شراب بی غش و ناب.

(رَ) (اِ.)
۱- رخنه، شکاف.
۲- خط‌هایی که از کشیدن سوهان بر روی فلزات ایجاد شود.

(رُ) (اِ.)
۱- گونه، چهره، هر یک از دو طرف گونه.
۲- سوی، طرف.
۳- عنان اسب، افسار.

(~.) [ معر. ] (اِ.) یکی از مهره‌های شطرنج که به شکل برج است.

(~.) [ ع. ] (اِ.) پرنده‌ای موهوم و بزرگ مانند سیمرغ و عنقا.

(رُ. فُ)
۱- (ص فا.) آن که چهره خویش نماید.
۲- (اِمر.) روز هفتم از ماه‌های ملکی.
۳- (اِ.) دستینه‌ای که آن را چهارتو مانند ریسمانی تابیده باشند.