(فَ رَّ) (حامص.)
۱- دارای فره بودن.
۲- شوکت، جلال.

(فَ تِ) (حامص.)= فرهختگی: ادب آموختگی، علم آموختگی.

(فَ تَ) (مص م.) = فرهختن:
۱- ادب کردن، تربیت کردن.
۲- ادب آموختن، علم آموختن.

(فَ تِ) (ص مف.) = فرهخته: ادب آموخته، دانش آموخته، دارای فرهنگ والا.

(فِ رُّ) [ فر. ] (ص. اِ.) ترکیبی است از آهن با کمترین مقدار اکسیژن مانند اکسید فرو (FeO) که گرد سیاه رنگی است که از تجزیه کربنات آهن در پناه هوا و یا احیای اکسید آهن بر اثر ئیدروژن بدست می‌آید.

(فُ. مَ دَ)(مص ل.)۱ – پایین آمدن.
۲- به منزل کسی وارد شدن.

(~. وَ یا وُ دَ) (مص م.)
۱- پایین آوردن.
۲- به منزل کسی وارد کردن.