(مُ تَ ض) [ ع. ] (اِفا.) یاری کننده، یاری گیرنده.

(مُ تَ قِ) [ ع. ] (اِفا.) گرونده، باوردار، عقیده دار.

(مُ تَ کِ) [ ع. ] (اِفا.) گوشه نشین، کسی که برای عبادت در مسجد یا جای دیگر خلوت بگزیند.

(مُ تَ لّ) [ ع. ]
۱- (اِمف.) علیل، بیمار.
۲- فعل یا اسمی که در آن یکی از حروف علّه – و، ا، ی – وجود داشته باشد.

(مُ تَ مَ) [ ع. ] (اِمف.) کسی که مورد اعتماد است.

(مُ تَ مِ) [ ع. ] (اِفا.) اعتمادکننده.

(مُ تَ بِ) [ ع. معتنی به ] (ص مر.)
۱- قابل اعتناء.
۲- بسیار زیاد.

(مُ تَ) [ ع. ] (اِفا.) اعتناکننده، اهتمام کننده.

(مَ تُ) [ ع. ] (اِمف.) دل شده، سبک – عقل.

(مُ جِ) [ ع. ] (اِفا.)
۱- به شگفت آورنده.
۲- خودبین، خودپسند.