(مُ تَ ع) [ ع. ] (اِفا.) ۱- آن که خود را شاعر پندارد. ۲- شاعرنما؛ ج. متشاعرین.
«مُ تَ غ) [ ع. ] (اِفا.) کسی که از کاری روی برتابد و خود را به کار دیگر مشغول سازد.
(مُ تَ زَ زِ) [ ع. ] (اِفا.) مضطرب، لرزنده.
(مُ تَ زَ هِّ) [ ع. ] (اِفا.) پارسا، زاهد.
(مُ تَ زَ وِّ) [ ع. ] (اِفا.) زن کننده، ازدواج کننده ؛ ج. متزوجین.
(مُ تَ زَ یِّ) (اِفا.) زینت یابنده، آراسته.
(مُ تَ بِ) [ ع. ] (اِفا.) پیشی گیرنده (بر یکدیگر)؛ ج. متسابقین.
(مُ تَ قِ) [ ع. ] (اِفا.) بر هم فرو ریزنده.
(مُ تَ لِ) [ ع. ] (اِفا.) آشتی کننده با دیگری، صلح کننده با یکدیگر.
(مُ تَ رَ صِّ) [ ع. ] (اِفا.) چشم به راه، منتظر.
