اسم مرکب

(سَ نِ)۱ – (ص نسب.)منسوب به سبز، سبزرن گ، سبزگون.
۲- (اِمر.) ماده سبزرنگی که در حفره‌های گیاهان موجود است و موجب سبزی اندام‌های گیاهان می‌شود، کلرفیل، خضره الورق.

(~. پَ) (اِمر.) بهار.

(~. خَ) [ فا – ع. ] (اِمر.) موهایی که تازه بر روی و پشت لب نوجوانان پدید آید.

(~. قَ) [ فا – ع. ] (اِمر.) پرنده ایست حلال گوشت، کوچک تر از کلاغ با پرهای سبز و سرخ، کلاغ سبز هم گویند.

(سَ زَ) (اِ.)
۱- سبزه.
۲- صراحی که از شیشه سبز ساخته باشند.
۳- بنگ، حشیش. سبزه (سَ زَ یا زِ) (اِمر.)
۱- چمن.
۲- نوعی کشمش سبز.
۳- گندم گون، کسی که رنگ پوستش اندکی تیره باشد.
۴- گندم یا عدس که ایرانیان جهت پیشواز عید نوروز آن را رویانده و سبز می‌کنند، سبزه عید.

(سُ) (اِمر.) رییس نظمیه.

(یَ یا یِ) (اِمر.) سایه بان، چتر، چادر یا چیز دیگری که برای جلوگیری از آفتاب برپا کنند. سایوان و سایه گاه نیز گفته‌اند.

(~. رُ شَ) (اِمر.)
۱- تاریکی، روشنی.
۲- فضایی که بخش‌هایی از آن تیره یا تاریک و بخش‌های دیگرش روشن است.
۳- خط‌ها و سایه‌هایی که برآمدگی‌ها و فرورفتگی‌های اشیاء و چگونگی تابش نور بر آن‌ها را در یک تصویر نشان دهد (نقاشی).
۴- زمانی که روشنایی روز یا تاریکی شب هنوز به طور کامل بر هوا غالب نشده‌است.

(گِ) [ فر. ] (اِمر.)
۱- صد درجه‌ای.
۲- گرماسنجی که دارای صد درجه‌است.

(~.) [ فر – تر. ] (اِمر.) کسی که کارش سانسور کردن است، مأمور سانسور.