اسم مرکب

(تَ) (اِمر.) پوست خشک شده حیوانات به ویژه گوسفند که برای نشستن از آن استفاده می‌کنند.

(خَ) (اِمر.) لبخند تمسخرآمیز.

(اِمر.) تراشه چوب، پوشال.

(~. پَ بِ)(اِمر.) پهلوان دروغین.

(~.) (اِمر.)
۱- پهلو، جنب.
۲- کنار.

(~. مِ) (اِمر.) کتاب یا نوشته به زبان و خط پهلوی.

(~. تَ) (اِمر.) ماده‌ای است سرخ – رنگ مایل به سیاهی که از جوشانیدن آب کشک حاصل کنند و آن به غایت ترش است، کشک سیاه، قره قورت، ترف سرخ، لیولنگ.

(پَ رَ) (اِمر.) گیاهی است بیابانی دارای برگ‌های پهن و گل‌های سرخ و بنفش، بلندیش تا ۶۰ سانت می‌رسد، همراه با گردش آفتاب می‌چرخد. آفتاب گردک، ختمی کوچک، نان فلاخ هم می‌گویند.

(~. مِ) [ په. ] (اِمر.)
۱- اندرزنامه، نصیحت نامه.۲ – نامه مشتمل بر پند و نصیحت.

(پَ) (عد. توزیعی)
۱- پنج تا پنج تا.
۲- (اِمر.) نوعی تیر.