اسم مرکب

(اِمر.)
۱- جای نگهبانی.
۲- محل استقرار نیروهای انتظامی.

(سَ) (اِمر.)
۱- سنگ ترازو.
۲- پایه ستون.

(سَ) (اِمر.) آن که دیر به دیدار دوستان و خویشان برود.

[ په. ] (اِمر.)
۱- نگاهبان، محافظ.
۲- کسی که از طرف شهربانی مأمور حفظ نظم و آسایش شهر است.
۳- شب زنده دار.

(~. سَ) (اِمر.) عصر حجر، پالئولتیک. نام دوره‌ای از ماقبل تاریخ که در آن انسان ابزارش را از سنگ‌ها به صورت نازیبا و خشن تهیه می‌کرد.

(زَ) (اِمر.) نک پادزهر.

(ژَ) (اِمر.) نک پاچنگ.

(ژِ) (اِمر.)
۱- پاچه.
۲- ساقه.
۳- پاچنگ.

(اِمر.)
۱- لگد، تیپا.
۲- کلاف افقی چارچوب در و پنجره.

(رَ) (اِمر.) پای مزد، حق القدم، زری که به شاعران و مطربان دهند تا در جشن و مهمانی حاضر شوند.