اسم مرکب

(گَ رِ) (اِمر.) نک گاهواره.

(گَ) (اِمر.) = گوآب:
۱- جای پست، مغاک.
۲- آب گیر.
۳- حدقه چشم، چشم خانه.

(گَ) (اِمر.) آب گندیده و بدبوی.

(گَ نَ یا نِ) (اِمر.) جای سکونت و آسایش جانوران.

(~.) (اِمر.) زمینی که در آن گندم کاشته باشند.

(گَ دَ) (اِمر.) تره، از سبزی‌های خوردنی.

(~. مِ) (اِمر.) ورقه‌ای که در آن نشانی گنج پنهان شده نوشته شده باشد.

(~ِ بَ) (اِمر.) گنجی که در زیر دیواری در حال فرو ریختن قرار داشت، خضر (ع) می‌دانست و آن دیوار را درست کرد.

(~ِ رَ) (اِمر.) نام گنج قارون است و گویند پیوسته در زیر زمین حرکت می‌کند.

(~ِ وَ) (اِمر.) نام گنج هفتم از گنج‌های خسروپرویز. گنج شادآور، گنج شادورد، گنج شارورد بزرگ هم گویند.