حاصل مصدر

(ق دَ) [ ع. ] (حامص.)
۱- سابقه در کار.
۲- قدیم بودن، ضد حدوث.

(قَ بِ) [ ع – فا. ] (حامص.) زناکاری.

(~.) [ ع – فا. ] (حامص.)۱ – خشکسالی.
۲- نایابی.

(~.) [ ع – فا. ] (حامص.) پذیرش.

(قَ پَ یاپُ. اَ) [ تر – فا. ] = قبق اندازی: (حامص.) گویی یا جامی زرین یا ظرفی پر از سکه طلا و مانند آن بر قپق نصب می‌کردند و سپس تیراندازان سوار چابک دست، آن را هدف قرار می‌دادند و هرکس که آن نشانه را به تیر می‌زد و از فراز قپق به زیر می‌آورد، جایزه‌ای گرانبها می‌گرفت.

(~. زَ) (حامص.)
۱- در قالب آوردن چیزی را.
۲- دروغ گویی، جعل.
۳- مهر کردن پارچه.

(عِ دَ یا دِ) [ ع – فا. ] (حامص.) حیض، عادت ماهانه زنان.

(حامص.) = قاپ بازی: در عهد شاه عباس بزرگ معمول بود که با قاب (گوسفند) بازی می‌کردند. یک طرف قاب دزد و طرف دیگر آن عاشق نامیده می‌شد.

(بَ) [ فر – فا. ] (حامص.)
۱- عمل تهیه فیلم.
۲- ثبت پی در پی تصویر صحنه‌ها یا رویدادها توسط دوربین فیلم – برداری.

(فَ عْ لِ) (حامص.) از فعله عربی ؛ کارگری، مزد بگیری.