حاصل مصدر

روان کاوی

(~.) (حامص.) روشی در روان – شناسی و درمان بیماری‌های روانی که اساس آن کاوش در گذشته بیمار، روابط خانوادگی، عشق و رویاهای او برای یافتن علت بیماری است.

    روان درمانی

    (رَ. دَ) (حامص.) درمان بیماران بر مبنای تحلیل تعارض‌های موجود در روان آنان و تحلیل مسائل بیماران در ارتباط با دیگران.

      روان پریشی

      (~. پَ) (حامص.) برهم – خوردگی تعادل روانی که به سازمان شخصیت بیمار آسیب می‌رساند و به صورت نا راحتی، ناتوانی یا تعارض با فرهنگ و رفتار پذیرفته شده در جامعه بروز می‌کند، پسیکوز.

        پیمایش به بالا