مصدر لازم

ارتکاز

(اِ تِ) [ ع. ] (مص ل.) ثابت شدن. ؛~ بر قوس: کمان را بر زمین فرو برده ایستادن. ؛~عرق: برجستن رگ، پریدن رگ.

    ارتیاب

    ( اِ ) [ ع. ]
    ۱- ۱ – (مص م.) کسی را متهم ساختن.
    ۲- (مص ل.) دچار شک و تردید گردیدن، گمان داشتن.

      Scroll to Top