مصدر متعدی

(تَ) [ ع. ] (مص م.) کاهش دادن، کاستن.

(تَ) [ ع. ] (مص م.) قانون گذاشتن.

(تَ یَ) [ ع. تقویه ] (مص م.) نیرو دادن.

(تَ) [ ع. ] (مص م.)
۱- کوتاه کردن.
۲- سستی ورزیدن، کم کاری کردن.
۳- گناه، جرم.

(تَ) [ ع. ] (مص م.) رو ترش کردن، گره به پیشانی زدن.

(تَ) [ ع. ] (مص م.)
۱- نزدیک کردن.
۲- چهار نعل تاختن اسب.
۳- قربانی کردن.

(تَ) [ ع. ] (مص م.)
۱- برقرار کردن.
۲- بیان کردن.

(تَ) [ ع. ] (مص م.)
۱- بریدن، قطع کردن.
۲- شعر گفتن.
۳- مدح کردن.
۴- ذم گفتن (اضداد).

(تَ) [ ع. ] (مص م.)
۱- ستودن.
۲- مطلبی را در تجمید کتاب یا نوشته‌ای نوشتن.

(تَ) [ ع. ] (مص م.) سرزنش کردن.