(مُ تَ) [ ع. ] (اِفا.) آن که طلب کفایت کند، کفایت خواه.
(مُ تَ زِ) [ ع. ] (اِفا.) ۱- آنچه بودنش لازم است. ۲- موجب، مسبب.
(مُ تَ) [ ع. ] (اِفا.) استفاده کننده، فایده گیرنده، بهره مند.
(مُ تَ) [ ع. ] (اِفا.) کسی که طلب فیض کند.
(مُ تِ بِ) [ ع. ] (اِفا.) استقبال کننده، به پیشواز رونده.
(مُ تَ) [ ع. ] (اِفا.) تفحص و تحقیق کننده.
(مُ تَ لِ) [ ع. ] (اِفا.) طلب کننده علم.
(مُ تَ) [ ع. ] (اِفا.) ۱- بلند برآمده. ۲- غلبه کننده، قهر کننده.
(مُ تَ مِ) [ ع. ] (اِفا.) ۱- به کار برنده، استعمال کننده. ۲- به کار برنده لغت.
(مُ تَ) [ ع. ] (اِفا.) عاریت خواه، کسی که چیزی را به عاریت گیرد.
