(مُ تَ وَ کِّ) [ ع. ] (اِفا.) آن که به خدا توکل کند.
(مُ تَ وَ حِّ) [ ع. ] (اِفا.) یگانه، فرد.
(مُ تَ وَ حِّ) [ ع. ] (اِفا.) ترسیده، وحشت کرده.
(مُ تَ وَ رِّ) [ ع. ] (اِفا.) ۱- به ورطه افتنده، فرو رونده. ۲- به کار دشوار افتاده.
(مُ تَ وَ رِّ) [ ع. ] (اِفا.) پارسا، پرهیزگار.
(مُ تَ وَ رِّ) [ ع. ] (اِفا.) آماسیده، ورم کرده.
(مُ تَ وَ سِّ) [ ع. ] (اِفا.) تکیه کننده.
(مَ تَ وَ سِّ) [ ع. ] (اِفا.) میانه، میانه رو، میانگین.
(مُ تَ رِ) [ ع. ] (اِفا.) پیوسته، پی درپی.
(مُ تَ وَ سِّ) [ ع. ] (اِفا.) کسی که دست به دامان دیگری بزند، توسل جوینده.
