اسم مرکب

(کُ) (اِمر.) مخفف کوهسار.

(کُ یَ یا یَ) (اِمر.) مویی که چون کودک زاده شود در بدن او باشد، موی مادرزاد.

(کُ نْ دِ) (اِمر.) قلعه کهن، دژ کهن.

(کَ یْ) [ ع – فا. ] (اِمر.) جایی که در آن کمین کنند.

(~. ش کَ)
۱- (ص فا.) کار سخت و گران، امر دشوار.
۲- (ص مر.) پهلوان، دلیر، شجاع.
۳- (اِمر.) بالای کوه، کمر کوه.

(کَ. گُ هِ) (اِمر.) کمانی که با آن مهره و گلوله گِلی یا سنگی می‌انداخته‌اند.

(~. لِ) (اِمر.) جایی که در آن کمان می‌گذارند.

(کَ کَ) (اِمر.) تیرانداز، کماندار.

(کُ بَ دَ یا دِ) (اِمر.) = کلونده: بزرگ بندگان، مهتر غلامان.

(~. چِ) (اِمر.) نوعی غذا که از کله و پاچه چهارپایان حلال گوشت به ویژه گوسفند تهیه می‌شود.