اسم مرکب

(~.) (اِمر.) سفره‌ای که ایرانیان هنگام تحویل سال نو می‌اندازند و در آن هفت نوع محصول که با حرف «س» شروع می‌شود می‌چینند.

(~. عَ) (اِمر.) کنایه از: هفت سیاره.

(~. کَ ک) [ فا – ع. ] (اِمر.) هفت سیاره.

(~. گَ) (اِمر.) از آهنگ‌های موسیقی قدیم ایران.

(~.) (اِمر.) هفت آسمان.

(~. مَ) (اِمر.) مردان خدا که شامل هفت دسته‌اند: اقطاب، ابدال، اخیار، اوتاد، غوث، نقباء، نجباء.

(~. خَ) [ فا – ع. ] (اِمر.) هفت آسمان.

(~. خَ) [ فا – ع. ] (اِمر.) کنایه از: هفت آسمان.

(~. خا)(اِمر.)۱ – هفت دشواری و کار سخت برای رستم به هنگام نجات کیکاوس وقتی که در مازندران دربند بود.
۲- هفت دشواری و کار سخت برای اسفندیار در جنگ با ارجاسب.
۳- کنایه از: دشواری‌های سخت و زیاد.

(هَ) (اِمر.) کنایه از: هفت فلک.