اسم مرکب

(~. بَ) [ ع – فا. ] (اِمر.)فرستنده پیک و قاصد. کسی که وقایع هر جایی را که در آن بوده می‌نوشت و برای پادشاه می‌فرستاد.

(~. نِ) (اِمر.)
۱- شیره کشی.
۲- میخانه.

[ شیر + لان، پس. مک. ] (اِمر.) جایی که در آن شیر فراوان باشد؛ شیرناک.

(رُ خُ) (اِمر.) نقش شیری ایستاده و شمشیر در دست که خورشیدی از پشتش می‌دمد و تا پیش از انقلاب اسلامی نشان رسمی دولت ایران بود.

(بَ) (اِمر.) گیاهی است علفی و پایا از تیره سبزی آساها. رنگ گل‌هایش مایل به آبی. ریشه و ساقه آن مصرف دارویی دارد.

(اِمر.) مغازه قنادی، دکان فروش شیرینی.

(زَ نِ) (اِمر.)
۱- چوبی که با آن شیر یا دوغ را به هم می‌زنند تا مسکه از دوغ جدا شود.
۲- خمره کره گیری.

(اِمر.) شیربرنج.

(بِ رِ) (اِمر.)
۱- شیربا، خوراکی که با شیر و برنج درست کنند.
۲- کنایه از: کسی که رنگ پوستش زیاد سفید باشد.

(بَ) (اِمر.) پول یا چیز دیگر که داماد در وقت ازدواج به پدر و مادر عروس دهد.