ص فا

(نِ) (ص فا.)
۱- گدای سر راه.
۲- غریب، بی کس.

(بَ) (ص فا.) آن که کسی را در راهی هدایت کند، هادی، دلیل، راهنما.

(رُ)(ص فا.)
۱- سالک.
۲- مسافر، عارف.

(زَ)(ص فا.)
۱- دزدی که اموال مسافران را غارت می‌کند.
۲- نغمه خوان، سرودگوی.

(گُ) (ص فا.)
۱- عابر.
۲- مسافر.

(نَ دِ) (ص فا.) آن که وسایل نقلیه را می‌راند، شوفر.

(پَ یا پِ) (ص فا.)
۱- راه پیماینده، راه رونده.
۲- مسافر.
۳- تندرو، سریع السیر. ج. راه پیمایان.

(ص فا.) در ترکیب به معنی «راننده» آید: کالسکه ران، سخنران، قایقران.

(قِ) [ ع. ] (ص فا.) خوابنده، خوابیده.

(ص فا.) حقیقت بین.