مصدر متعدی

(اِ ئِ) [ ع. ] (مص م.)نک اسائه.

( اِ ) [ ع. ] (مص م.)۱ – تمام کردن نعمت بر کسی.
۲- زره فراخ پوشیدن.

( اِ ) [ ع. ]
۱- (مص ل.) باران باریدن.
۲- بسیار سخن گفتن بر کسی.
۳- (مص م.) جاری کردن، روان ساختن.

( اِ ) [ ع. ] (مص م.)۱ – نیست کردن، نابود کردن.
۲- گذراندن تیر از هدف.
۳- شناختن در رفتار.

(اِ دِ) [ ع. ] (مص م.) زن گرفتن، شوهر کردن.

( اِ ) [ ع. ] (مص م.)
۱- از جا برکندن، از جا برانگیختن.
۲- بریدن.
۳- فرستادن.
۴- بی آرام ساختن.
۵- راندن.

( اِ ) [ ع. ] (مص م.) لغزاندن، لرزاندن.

( اِ ) [ ع. ] (مص م.) قصد کردن، دل بر کاری نهادن.

(اِ لَ) [ ع. ازاله ] (مص م.)
۱- طرد کردن، دور کردن.
۲- زایل کردن، از بین بردن.

(اِ لِ) [ ع. ازاله ] (مص م.) نک ازالت.