پرش به محتوا
لغتنامه فارسی آموزی
لغتنامه فارسی آموزی
اسم مصدر
بلاهت
(بَ هَ) [ ع. بلاهه ] (اِمص.)
۱- کم خردی.
۲- ضعف تدبیر، سستی رأی.
→
عبارت قبل
عبارت بعد
←
پیمایش به بالا