ضاحکه

(حِ کَ یا کِ) [ ع. ضاحکه ]
۱- (اِفا.) مؤنث ضاحک.
۲- (اِ.) دندانی که وقت که خندیدن پیدا شود، یکی از چهار دندان که مابین انیاب و اضراس است. ج. ضواحک.