مصدر لازم غبطه (غِ یا غَ طِ) [ ع. غبطه ] ۱- (مص ل.) رشک بردن بر سعادت و نیکی کسی بدون بدخواهی نسبت به آن شخص. ۲- شادمانی، خوشحالی.
