(چَ) (اِمر.) جای چریدن حیوانات علفخوار.

(چَ) (اِمر.)
۱- چراگاه.
۲- کاه، علف.

(چَ دَ) (مص م.) نک چرانیدن.

(چَ دَ) (مص م.) علف خورانیدن به حیوانات.

(~. تَ) (ص مر.) کسی که اعمال نیکش بر اعمال بدش فزونی دارد.

(~. زَ) (ص مر.)
۱- شیرین زبان.
۲- چاپلوس.

(~. زَ)(حامص.)
۱- شیرین زبانی.
۲- چاپلوسی.

(~. دَ)(ص مر.)۱ – چابک.
۲- ماهر، زبردست.

(~. دَ) (حامص.)
۱- چابکی.
۲- مهارت.