(~. پَ) (حامص.) برهم – خوردگی تعادل روانی که به سازمان شخصیت بیمار آسیب می‌رساند و به صورت نا راحتی، ناتوانی یا تعارض با فرهنگ و رفتار پذیرفته شده در جامعه بروز می‌کند، پسیکوز.

(~. ~.) (حامص. اِ.) شاخه‌ای از پزشکی که به شناسایی و درمان بیماری‌های روانی می‌پردازد.

(رَ. دَ) (حامص.) درمان بیماران بر مبنای تحلیل تعارض‌های موجود در روان آنان و تحلیل مسائل بیماران در ارتباط با دیگران.

(~. تَ) (مص م.)
۱- فرستادن، روانه کردن.
۲- جریان دادن، حرکت دادن.

(~.) (حامص.) روشی در روان – شناسی و درمان بیماری‌های روانی که اساس آن کاوش در گذشته بیمار، روابط خانوادگی، عشق و رویاهای او برای یافتن علت بیماری است.