شبر
(شَ) [ ع. ] (اِ.)
۱- حق نکاح، مهر، دست پیمان، کابین.
۲- زواج، نکاح.
(~. رُ) (ص فا. اِ.)
۱- کسی که در شب راه برود یا سفر کند.
۲- اسبی که در شب خوب بدود.
۳- شب زنده دار، پارسا.۴ – عسس، داروغه.
۵- راه زن، دزد.
۶- عیار.
(~. رَ) (حامص.)
۱- شبگردی، در شب سفر کردن.
۲- شب زنده داری، پارسایی.
۳- راه زنی، دزدی.
۴- عیاری.