(ش اَ) (ص فا.) = شش اندازه:
۱- کسی که شش بجول بازی کند.
۲- کسی که نرد بازد، نراد.
۳- کسی که شش گوی الوان مدور از چوب یا غیر آن به هر دو دست بگیرد و بر هر دستی سه عدد، در هوا اندازد و گیرد بطوری که هیچ یک زمین نیفتد و پیوسته چهار عدد آن در هوا باشد.
۴- ماه شب چهارده، بدر.
۵- نوعی خورش که از تخم مرغ با پیاز ترتیب دهند.

(ش) (اِمر.) (کن.) شش سیاره: زحل، مشتری، مریخ، زهره، عطارد و قمر (در نظر قدما).

(~. پَ) (اِمر.)
۱- نوعی گرز آهنین که دارای شش پهلو باشد.
۲- چوبدستی ضخیم و کوتاه دارای سری گرد که به وسیله خطوط به شش قسمت شده و بر آن میخ‌های درشت کوبیده باشند.

(~. نِ) (اِمر.)
۱- خیمه، پرده.
۲- خیمه مدور.

(~.) (اِمر.) تمام چیزی.

(~. سَ) (ص نسب. اِمر.) زر خالص، طلای تمام عیار.

(~. ضَ) [ فا – ع. ] (اِمر.)
۱- شش ضرب نتیجه خوب.
۲- (کن.) گوهر.
۳- زر، طلا.
۴- مشک.
۵- شکر.
۶- عسل.
۷- میوه.

(ش شُ بِ) (اِمر.) اصطلاحی دربازی نرد که یک طاس پنج خال و دیگری شش خال داشته باشد.

(~. زَ) (ص فا.)
۱- کنایه از: قمار باز و کسی که هر چه دارد در معرض تلف و نابودی می‌گذارد.
۲- کسی که از هر تعلقی آزاد است.