شنوایی

(شَ یا ش)۱ – (حامص.) عمل شنیدن.
۲- (اِ.) یکی از حواس ظاهره و آن شنیدن اصوات است.

    شنود

    (شُ)
    ۱- (اِمص.) عمل شنیدن.
    ۲- (اِ.) دستگاه رسانه‌ای مخفی برای جاسوسی و کنترل مخالفان.

      شنیدن

      (ش دَ) [ په. ] (مص م.)
      ۱- گوش دادن.
      ۲- بوی چیزی را حس کردن.
      ۳- اطاعت کردن.

        شه

        (شُ) (اِ.) کلمه‌ای است که هنگام نفرت و بیزاری بر زبان آورند.

          شهاب

          (شَ) (اِ.) = شاه آب: آب سرخی که در مرتبه اول از گل کاجیره گیرنده.

            Scroll to Top