عبودیت

(عُ یَّ) [ ع. عبودیه ] (مص جع.)
۱- بندگی کردن، پرستش کردن.
۲- طاعت نمودن.

    عبوس

    (عَ) [ ع. ] (ص.) بسیار ترشروی، اخمو.

      عبید

      (عُ بَ یا بِ) [ ع. ] بنده کوچک.

        عبیر

        (عَ) [ ع. ] (اِ.) ماده‌ای خوشبو مرکب از مشک و کافور.

          عتابی

          (~.) [ ع. ] (ص نسب.) نوعی پارچه موجدار و رنگارنگ شبیه اطلس که در عتابیه بغداد بافته می‌شد.

            Scroll to Top