(غَ غَ) (اِ.) = غزغند: پوست غیر کیمخت که از آن کفش دوزند.

(غَ زَ) [ ع. ]
۱- (مص ل.) عشق بازی کردن.
۲- حکایت کردن از عشق به زنان.
۳- (اِ.) شعری مرکب از چند بیت که دارای یک وزن بوده و آخر مصراع اول با آخر مصراع‌های دوم هم قافیه باشد. ؛~ خداحافظی را خواندن کنایه از: مردن، از دنیا رفتن.

(غَ زْ) [ ع. ]
۱- (مص م.) ریسیدن.
۲- (اِ.) رشته، ریسمان.

(غَ زَ یّ) [ ع. ] (اِ.) جِ غزلیه. در تداول معمولاً در مورد جمع غزل به کار برند.

(غَ زِ) (اِ.) آواز، صدا.

(~.) (اِ.) بیخ دم حیوانات چرنده و پرنده.

(غَ) [ ع. ]
۱- (مص ل.) جنگ کردن با دشمن.
۲- (اِ.) جنگ‌هایی که پیغمبر شخصاً در آن حضور داشتند.