(فِ هَ یا هِ) (اِ.) چوبی که کشتی بانان بدان کشتی رانند، پاروی کشتی.

(فَ تِ) [ ع. ] (اِ.) جِ فاتحه.

(فُ) [ ع. فؤاد ] (اِ.) دل، قلب ؛ ج. افئده.

(فَ دَ یا دِ) = فوده: (اِ.) خمیر خشکی که از آن آبکامه سازند.

(فَ وّ رِ) [ ع. فواره ]
۱- (ص.) مؤنث فوار، بسیار جوشنده.
۲- (اِ.) چشمه‌ای که آب آن فوران کند.
۳- لوله‌ای که آب از آن با فشار به بیرون می‌جهد.