(مُ تَ وَ سِّ) [ ع. ] (اِفا.) کسی که دست به دامان دیگری بزند، توسل جوینده.

(مُ تَ وَ شِّ) [ ع. ] (اِفا.)
۱- پوشنده جامه.
۲- آن که شمشیر به پهلو آویزد.

(مُ تَ وَ طِّ) [ ع. ] (اِفا.) اقامت کننده، مقیم شونده.

(مُ تَ وَ غِّ) [ ع. ] (اِفا.)
۱- نیک مشغول شونده در کاری.
۲- دور رونده در شهرها؛ ج. متوغلین.

(مُ تَ وَ فِّ) [ ع. ] (اِفا.) حرمت نگاه دارنده.

(مُ تَ وَ فّا) [ ع. ] (اِمف.) مرده، فوت شده.

(مُ تَ وَ قِّ) [ ع. ] (اِفا.) افروزنده، فروزان، نورانی.

(مُ تَ وَ قِّ) [ ع. ] (اِفا.) امیدوار، چشم دارنده.

(مُ تَ وَ قِّ) [ ع. ] (اِفا.) درنگ کننده، در یک جا ایستاده.