اسم مرکب

(~.) [ په. ] (اِمر.)
۱- فرمانروایی که تاج و تخت داشته باشد، ملک، سلطان.
۲- حاکم، مسلط، صاحب اختیار.
۳- خدا.
۴- محیط، تاونده.

(دِ شَ) (اِمر.) مخفف پادشاه، سلطان.

(دِ) [ په. ] (اِمر.)
۱- محل اسکان گروهی از سربازان که برای محافظت محلی در آنجا متوقف شوند.۲ – سربازخانه، ساخلو.
۳- دسته -‌های پیاده نظام عهد ساسانی.

(دِ نِ)(اِمر.)۱ – بام، پشت بام.
۲- پنجره، دریچه.
۳- فضای صاف و بلند در دامنه کوه.

(دَ) (اِمر.)
۱- دنگ برنج کوبی که با پا حرکت داده می‌شود.
۲- نوعی ساعت که پاندول آن مانند پادنگ باشد.

(~.) (اِمر.)
۱- گله بان، چوپان.
۲- پاسبان، نگاهبان.

(اِمر.) گماشته، کسی که پی فرمان‌ها می‌رود.

(اِمر.) = پاراو. فاراب: زراعت آبی ؛ مق. دیم.

(زَ) (اِمر.) نوشدارو، هر دارویی که برای دفع سمّ به کار می‌رود.

(اِمر.)۱ – بخش پایینی دیوار.
۲- دامن زنانه چین دار.