اسم مصدر

شراست

(شَ سَ) [ ع. ]
۱- (مص ل.) بد – خویی کردن.
۲- (اِمص.) بدخویی، بدخلقی.
۳- نزاع، خلاف.

    شرارت

    (شَ رَ) [ ع. شراره ]
    ۱- (مص ل.) بدی کردن.
    ۲- (اِمص.) فتنه انگیزی.

      شدت

      (ش دَُ) [ ع. شده ] (اِمص.)
      ۱- سختی، صلابت.
      ۲- تنگی، بدبختی.

        شجون

        (شُ) [ ع. ]
        ۱- (مص ل.) محزون شدن.
        ۲- (اِمص.) حزن، اندوهگینی.

          پیمایش به بالا