صفت مرکب

(خَ بَ) [ فا – ع. ] (ص مر.) آگاه، مطلع. مق بی خبر.

(خُ) [ فا – ع. ] (ص مر.) مؤمن، باتقوا، خداشناس.

(بِ. دَ) (ص مر.)
۱- محروم، بدبخت.
۲- آدم بیهوده کار.

(تَ رِ بِ) [ فا – ع. ] (ص مر.) مجرب، کاردان.

(بِ) (ص مر.) باج گیر، کسی که به سبب زور و نفوذ خود از دکان دارها و غیره وجوهی اخذ کند.

(جُ بُ ز ِ) (ص مر.) لایق، شایسته، با قدرت، مدیر.

[ فا – ع. ] (ص مر.) شوخ و سرزنده، دل چسب، شاداب.

(حِ) [ فا – ع. ] (ص مر.) دارای پوشش اسلامی.

(بُ لْ حَ ئِ) [ ع. ] (ص مر.)
۱- آستانه رفع حاجت‌ها.
۲- لقب حضرت موسی ابن جعفر امام هفتم شیعیان.
۳- لقب حضرت عباس ابن علی برادر امام حسین (ع).

(بِ دَ) (ص مر.) چیزی که با ذوق و سلیقه جور دربیاید.