صفت مرکب

زبان (اَ رُِ. زَ) (ص مر.)
۱- تیززبان، زبان – دراز.
۲- بهتان گوی.

(اَ جú یا جُ مَ) [ په. ] (ص مر.)
۱- باارزش، گرانبها.
۲- عزیز، گرامی، شایسته.

(اِ دَ مَ) [ ع – فا. ] (ص مر.) آن که ارادت می‌ورزد، مخلص.

(اَ) (ص مر.) اخمو، همیشه اوقات تلخ.

(~.) (ص مر.) اخترشمار، منجم.

(~. تِ) (ص مر.) بدبخت، پریشان روزگار، بداحوال.

(اَ جَ. بَ گَ تِ) [ ع – فا. ] (ص مر.)
۱- آدم بدشانس.
۲- کسی که خطر مرگ تهدیدش می‌کند.

(~ِ مُ عَ لَُ) (ص مر.)
۱- مرگ ناگهانی.
۲- کنایه از: ناگهان حاضر شدن کسی.

(~. دِ یا دَ) [ تر – فا. ] (ص مر.) نجیب، شریف.

(اَ ش ِ) (ص مر.) بی کار.