مصدر لازم

(غَ دَ)
۱- (مص م.) خراشیدن.
۲- (مص ل.) خشم گرفتن.
۳- اندوه خوردن.

(~. کِ دَ) [ ع – فا. ] (مص ل.) به عهده گرفتن غرامت.

(غَ) [ ع. ] (مص ل.) آمدن کسی را به بامداد.

(غُ دُ وّ) [ ع. ] (مص ل.)
۱- صبح رفتن.
۲- بیرون شدن.

(غِ بّ) [ ع. ]
۱- (ص.) یک روز در میان.
۲- (مص ل.) یک روز در میان آمدن تب.

(~. بَ مَ دَ) [ ع – فا. ] (مص ل.) کنایه از: کساد شدن، از رونق افتادن.

(~. گِ رِ تَ) [ ع – فا. ] (مص ل.) اندوهناک شدن.

(غِ یا غَ طِ) [ ع. غبطه ]
۱- (مص ل.) رشک بردن بر سعادت و نیکی کسی بدون بدخواهی نسبت به آن شخص.
۲- شادمانی، خوشحالی.

(غُ) [ ع. ] (مص ل.) شراب شبانگاهی خوردن.

(گُ تَ) [ تر – فا. ] (مص ل.) کنایه از: مزاحم شدن.