مصدر

(یِ تَ) [ په. ] (مص ل.) سزاوار بودن.

(دَ) (مص ل.) شایستن.

(دَ) (مص م.)
۱- شانه کردن.
۲- به هوا دادن خوشه‌های خرمن شده، برای جدا کردن دانه از کاه.

(لُ کُ. کَ دَ) (مص ل.)
۱- لباس پوشیدن و عازم شدن.
۲- (مجازاً) تصمیم قطعی گرفتن، کمر همت بستن.

(دَ) (مص ل.) = شریدن:
۱- سرازیر شدن و ریختن آب ؛ شریدن.
۲- تراویدن آب از جراحت.

(خْ چِ. بَ تَ) (مص ل.) تهمت زدن.

شانه کشیدن (~. کِ دَ)(مص ل.) تهدید کردن، قدرت خود را به رخ کشیدن.

(بِ. شُ دَ) (مص ل.) مجادله کردن، دست به یقه شدن.

(~. کَ دَ)(مص ل.)۱ – اصطلاحی است در تیراندازی، وقتی که تیر بعد از اصابت به زمین کمانه کرده به جای دیگر پرت می‌شود.
۲- تفاخر کردن، مغرور شدن.

(~. کَ یا کِ دَ) (مص ل.) کنایه از: زور نمودن.