مصدر

(اِ دُ رُ) [ تُر ] (مص ل.) لاف زدن.

( اِ ) [ ع. ] (مص م.)۱ – وادار کردن، به عهده کسی قرار دادن.۲ – لازم گردانیدن، واجب کردن.

(~. بِ دُ رُ. کَ دَ) [ تُر – فا. ] (مص ل.)
۱- لاف زدن.
۲- بدوبیراه گفتن با هدف ترساندن طرف مقابل.

(اِ تِ) [ ع. ] (مص م.)
۱- برچیدن، برگرفتن.
۲- مضمون و مطلبی را از جایی گرفتن.

(~. نِ دَ) [ ع – فا. ] (مص ل.) به گردن افتادن.

(اِ تِ) [ ع. ] (مص م.) فرو بردن، اوباردن، به دم در کشیدن.

(اِ تِ) [ ع. ] (مص ل.) درهم پیچیدن، درهم شدن، تو در تو شدن.

(اِ تِ) [ ع. ] (مص ل.)
۱- درخشیدن.
۲- برافروختن.

(اِ تِ) [ ع. ] (مص ل.)
۱- درهم شدن آوازها.
۲- درهم شدن امواج دریا.

(اِ تِ) [ ع. ] (مص ل.) ریش برآوردن، لحیه پیدا کردن.