مصدر

(هُ جُ) [ ع. ] (مص ل.) خوابیدن.

(ه) [ ع. ] (مص م.)
۱- بدگویی کردن، دشنام دادن.
۲- بد و عیب کسی را گفتن.

(هِ جّ. کَ دَ) [ ع – فا. ] (مص م.) ؛~ کلمه حروف و حرکات و اعراب آن را جدا کردن.

(هَ) [ ع. ] (مص م.)
۱- شکستن دندان کسی را از بن.
۲- افکندن دندان.
۳- افکندن دندان پیشین کسی را.
۴- در علم عروض اجتماع حذف و قصر است در «مفاعلین» یعنی یک سبب آن را بیندازند و دیگر سبب را قصر کنند «مفاع» بماند به سکون عین، «فعول» به جای آن بنهند به سکون لام و «فعول» چون از «مفاعیلن» منشعب باشد آن را هتم خوانند یعنی دندان پیشین شکسته و چون بدین زحاف، هر دو سبب این جزو بخلل شود، آن را به دندان پیشین شکستن تعریف کرده‌اند.

(هُ) [ ع. ] (مص ل.) فرود آمدن.

(هُ) [ ع. ] (مص ل.) وزیدن باد.

(هَ. کَ دَ) [ ع – فا. ] (مص م.) تباه کردن، نابود ساختن.

(هَ) [ ع. ]
۱- (مص م.) فرود آوردن چیزی.
۲- فرود آمدن از مقام و منزلت، سقوط کردن.

(کَ دَ) (مص م.) گرم کردن دست یا هر چیز سر به وسیله حرارت نفس.

(دَ) (مص م.) نگریستن، مراقب بودن.