مصدر

(لَ دَ) (مص ل.) درخشیدن، تابیدن.

(~. جُ نú دَ) [ ع – فا. ] (مص ل.) کنایه از: سخن گفتن، اظهار فضل کردن.

(لَ حَ) [ ع. ] (مص م.) رسیدن، الحاق، آوردن.

(لُ) [ ع. ] (مص ل.)
۱- پیوستن چیزی به چیزی، به هم رسیدن.
۲- باریک میان گردیدن.

(لَ) [ ع. ] (مص م.)
۱- با مشت بر بینی زدن.
۲- دهان بند نهادن.
۳- بوسه دادن.

(لُ غَ یا غِ) [ ع. لثغه ] (مص ل.) گرفتن زبان و شکستگی آن به طوری که حرف سین را ثاء یا راء را غین گویند و مانند آن.

(لَ) [ ع. ] (مص ل.) عناد، ستیزه.

(لَ تِ مِ. کَ دَ) (مص م.) آغشتن، آلودن.

(~. خُ دَ) (مص ل.)
۱- سیلی خوردن.
۲- زبون گشتن.

(لَ) [ ع. ] (مص ل.) درنگ کردن، مکث کردن.