ضم

(هُ وَ) [ ع. ] (ضم.)
۱- ضمیر مفرد مذکر غایب: او، آن.
۲- در نزد عرفا منظور خداوند است.

(هَ)
۱- (ص اشاره، مبهم) خود این، هم این.
۲- عین این.
۳- (ضم.) این.

(~.) (ضم.) ضمیر اول شخص مفرد.

(ضم.) ضمیر اوُل شخص جمع.

۱ – (اِ.) خانه زنبور عسل.
۲- (ضم.) ضمیر متصل در دو حالت مفعولی «گفتشان»، اضافی «قلمشان».

[ په. ] (ضم.) ضمیر شخصی متصل سوم شخص مفرد است.
۱- به صورت مفعولی: «دادش».
۲- به صورت فاعلی: «گفتش».
۳- به صورت اضافی: «خانه اش».

(تَ)
۱- (اِ.) شخصیت، ذات.
۲- (ضم.) ضمیر مشترک برای اول، دوم و سوم شخص مفرد و جمع.

(خُ) [ په. ] (ضم.)
۱- ضمیر مشترک که در میان متکلم، مخاطب و غایب مشترک است و همیشه مفرد آید.
۲- شخص، ذات، وجود.

(تُ) [ په. ] (ضم.) ضمیر شخصی منفصل دوم شخص مفرد.

(ضم.) ضمیر متصل شخصی، دوم شخص مفرد. و آن بر دو گونه‌است: الف – اضافی: کتابت. ب – مفعولی: گفتمت.