صفت

(شُ) (ص مر.) باطل، بیهوده.

(یِ) [ ع. لاطائل ] (ص مر.) بیهوده، بی فایده، بدون نفع، سخنان بی معنی.

[ ع. لاطائلات ] (ص مر.) جِ لاطایل ؛ سخنان بیهوده و بی معنی.

(زِ) [ ع. ] (ص فا.)
۱- ثابت، پابرجا.
۲- چسبنده.

(زِ) [ ع. ] (ص فا.)
۱- واجب، ضروری.
۲- ثابت، استوار.
۳- آنچه همیشه با چیزی باشد.

(زِ مُ لْ اِ) [ ع. ] (ص مر.) امری که اجرای آن واجب باشد.

(اُ) [ ع. ] (ص مر.) در فارسی به معنای سهل انگار، بی قید. در عربی متکلم وحده از فعل مضارع (باک ندارم).