صفت

(~. رَ)
۱- (اِمر.) از قدیم هفت رنگ را از میان رنگ‌ها اصلی دانسته‌اند (سبح الوان) و آن‌ها عبارتند از: الف – به قولی: سیاه، خاکی (خاکستری)، سرخ، زرد، سفید، کبود، زنگاری. ب – و به قولی: زرد، آبی، نارنجی، سرخ، بنفش، سبز، نیلگون. ضح – قدما هر رنگ را به یکی از سیارات هفتگانه و یکی از روزهای هفته نیز اختصاص می‌دادند؛ از این قرار: زرد (آفتاب – یکشنبه)، آبی (ماه – دوشنبه)، نارنجی (مریخ – سه شنبه)، سرخ (عطارد – چهارشنبه)، بنفش (مشتری – پنجشبنه)، سبز، (زهره – آدینه)، نیلگون (زحل – شنبه).
۲- نام گلی است در هندوستان و آن هفت رنگ دارد.
۳- (ص مر.) چیزی که به هفت رنگ منقش باشد، هر چیز منقش.

(هِ تِ) (ص مف.) گذاشته، رها کرده.