صفت

غنی

(غَ) [ ع. ] (ص.)
۱- توانگر.
۲- بی نیاز.

    غنیه

    (غَ یَ یا یِ) [ ع. غنیه. ]
    ۱- (مص ل.) بی نیاز شدن، توانگر شدن.
    ۲- (اِمص.) بی نیازی، توانگری.
    ۳- (اِ.) چاره.
    ۴- (ص.) دارای جمال یا مال فراوان.

      غنچه خسب

      (~. خُ) (ص فا.) کسی که به سبب سرما و نبودن روانداز دست و پای خود را جمع کرده بخوابد.

        غند

        (غُ نْ) (ص.) هر چیز پیچیده و گلوله شده.

          غنوده

          (غُ دِ) (ص مف.)
          ۱- به خواب رفته.
          ۲- آسوده.

            پیمایش به بالا