صفت

حلیف

(حَ) [ ع. ] (ص.)
۱- هم عهد، هم سوگند.
۲- یار، دستیار.

    حلاف

    (حَ لّ) [ ع. ] (ص.) آن که قسم بسیار یاد کند، بسیار سوگند خورنده.

      حلال

      (حَ لّ) [ ع. ] (ص.)
      ۱- بسیار گشاینده.
      ۲- ماده‌ای که ماده دیگر را در خود حل کند.

        حلال

        (حَ) [ ع. ] (ص.) روا، جایز، شایست.

          حکیم

          (حَ) [ ع. ] (ص.)
          ۱- دانشمند.
          ۲- فیلسوف.
          ۳- طبیب. ج. حکماء.

            حقیر

            (حَ) [ ع. ] (ص.) ذلیل، خوار، زبون.

              Scroll to Top