صفت

حلیف

(حَ) [ ع. ] (ص.)
۱- هم عهد، هم سوگند.
۲- یار، دستیار.

    حکیم

    (حَ) [ ع. ] (ص.)
    ۱- دانشمند.
    ۲- فیلسوف.
    ۳- طبیب. ج. حکماء.

      حلاف

      (حَ لّ) [ ع. ] (ص.) آن که قسم بسیار یاد کند، بسیار سوگند خورنده.

        حلال

        (حَ لّ) [ ع. ] (ص.)
        ۱- بسیار گشاینده.
        ۲- ماده‌ای که ماده دیگر را در خود حل کند.

          حلال

          (حَ) [ ع. ] (ص.) روا، جایز، شایست.

            حقیر

            (حَ) [ ع. ] (ص.) ذلیل، خوار، زبون.

              Scroll to Top