صفت

(طَ لُ لْ مُ دَّ) [ ع. ] (ص مر.) زمان زیاد، مدت طولانی.

(طَ یُّ لْ اَ) [ ع. ] (ص مر.) نوعی کرامت خاص اولیا و عارفان و آن پیمودن مسافت زیادی است در مدتی کم.

(خَ) [ فا – ع. ] (ص مر.) کنایه از: جوانی که تازه مو بر صورتش روییده.

(مَ) [ فا – ع. ] (ص مر.) کنایه از: خوش سخن، فصیح.

(ص مر.) بی اندیشه و بدون تعقل به آموختن یا از بر کردن مطالب اکتفا کردن.