صفت

(ضَ بِ یا بَ) [ ع. ضریبه ] (اِ.)
۱- سرشت، خوی
۲- عایدی ضرابخانه، دخل دارالضرب.
۳- جزیه، گزیت.
۴- خراج زمین و مانند آن.
۵- گمرک.
۶- تیزی شمشیر، شمشیر.
۷- زخمگاه.
۸- (ص.) زده شده به شمشیر، کشته به شمشیر.
۹- عوارضی که برای تسعیر مالیاتی که در یک جا تعیین اما در جای دیگر پرداخته شده باشد، برقرار و معمول بود.

(ضَ) [ ع. ] (ص.)
۱- مرد کور، نابینا.
۲- نحیف. ج. اضراء، اضرار.

(ض) [ ع. ] (ص.) دوچندان، دو برابر. ج. اضعاف.

(ضَ) [ ع. ] (ص.)
۱- سست، ناتوان.
۲- عاجز.
۳- بیمار. ج. ضعفاء.

(ضَ فُ لْ. بُ یِ) [ ع. ضعیف – البنیه ] (ص.) دارای بنیه ضعیف، بی حال و ناتوان، فاقد قوت.

(~. جُ ثِّ) [ ع. ضعیف – الجثه ] (ص.) دارای بدن کم قدرت و لاغر.

(ضَ فِ) [ ع. ] (ص.) مؤنث ضعیف.
۱- زن سست و ناتوان.
۲- زن، (مطلق) زوجه.

(ضَ) [ ع. ] (ص.) واجب، لازم.

(ضَ) [ ع. ] (ص.) تناور، ستبر، کلفت.

(ض دُ) [ ع. ] (ص.)
۱- مخالف.
۲- دشمن.
۳- ناهمگون، ناسازگار. ؛ ~ و نقیض ویژگی دو یا چند امر نسبت به هم، به طوری که با وجود یکی دیگر نمی‌تواند باشد.