صفت

شلف

(شَ لْ) (ص.) زن بدکاره، فاحشه.

    شگرف

    (ش گَ) (ص.)۱ – نیکو، زیبا.
    ۲- بی – نظیر در خوبی و زیبایی.
    ۳- عجیب، طُرفه.

      شگفت

      (ش گِ) [ په. ]
      ۱- (اِ.) تعجب، حیرت.
      ۲- معجزه.
      ۳- (ص.) عجیب.

        شل

        (~.) [ ع. ] (ص.) کسی که دست یا پایش ناقص باشد.

          شل

          (شُ) (ص.)۱ – نرم.
          ۲- وارفته.
          ۳- سست.
          ۴- آبکی. ؛ ~ کن سفت کن درآوردن کنایه از: دستورهای متضاد دادن یا اعمال متناقض کردن.

            شلاق

            (شَ لّ) [ تر. ]
            ۱- (اِ.) تازیانه.
            ۲- (ص.) شوخ.
            ۳- مفسد.

              شکور

              (شَ کُ) [ ع. ] (ص.) بسیار شُکر کننده.

                شکیر

                (شَ) [ ع. ] (ص.)
                ۱- ستور شیرده که علف اندک خورد و شیر بسیار دهد؛ شکور.
                ۲- سپاسگزار، شاکر.

                  شکیل

                  (شَ) [ ع. ] (ص.) در فارسی: خوش – ریخت.

                    شکیات

                    (شَ کّ) [ ع. ] (ص نسب. اِ.) ج. شکیه. شک کردن‌های نمازگزار در عدد رکعت‌ها یا در اجرای جزئی از اجزای نماز و آن را احکامی مخصوص است.

                      پیمایش به بالا