صفت

(ی) (ص فا.) بیهوده گوی.

(ص نسب. اِ.) اشیای عتیقه که از زیر خاک بیرون آورند.

(دَ)(ص مر.)۱ – فرمانبردار، خدمتگزار.
۲- ذلیل، پست.

(~.) (ص مر.) باهوش.

(اَ کَ) (ص مف. اِ.)
۱- تشک، نهالی.
۲- مقامی است در موسیقی.

(رُ) (ص مر.) سخن ناراست، سخن آمیخته به دروغ.