صفت

روزگار رفته

(~. رَ تِ) (ص مر.) کنایه از:
۱- بخت برگشته، بی اقبال.
۲- کسی که عمرش بیهوده سپری شده.

    رودگر

    (گَ) (ص.) زهتاب، سازنده تارهای ساز و زه کمان.

      پیمایش به بالا